Που χάθηκε εκείνη η πόλη ;

Στις αναμνήσεις μας πάντα θα μένεις όπως σε γνωρίσαμε, όπως είδαμε το πρόσωπο σου, εκείνη την μεταβατική χρονική περίοδο που οι αλλαγές ήταν θεμέλιες.

Όπου να ναι, θα γυρίσουμε πάλι στις ίδιες καταστάσεις, σε εκείνα τα μέρη που έλεγες πως έχεις δημιουργήσει για εμάς, για να ανακαλύψουμε, να μάθουμε, να ζήσουμε.

Γελάσαμε, κλάψαμε, φοβηθήκαμε, βρήκαμε θάρρος, αγαπήσαμε, ερωτευτήκαμε, πληγωθήκαμε.

Περπατήσαμε κάθε σου γραφικό δρομάκι, αυτό μένει στην μνήμη σαν μια νοσταλγική οδός, σαν ένα μέρος που θα μένει για πάντα όπως το είδαμε, όσο και αν αλλάξει.

Όλα τρέχουν, εξελίσσονται… δεν μου αρέσει.

Σε προτιμούσα όπως σε γνώρισα… Μπορεί να τελικά να είσαι ίδια και μέσα μου να άλλαξα εγώ… 

. Αθήνα .

Α.Α. ℑ

 

Advertisements

Black Water!

Πως γίνετε να έρθεις από την κόλαση στον παράδεισο?
Πρέπει να φύγει η ψυχή σου από το σκοτάδι και να μπεί μέσα σου το φώς.  Το φώς εκείνο που θα φέρει την ισορροπία και την γαλήνη μέσα σου. 

Είναι ομως κάποιες στιγμές που δεν θες να ακούς κανέναν και τίποτα, ούτε καν τον εαυτό σου που σου μιλάει εσωτερικά.

Βέβαια υπάρχουν κάποιες ψυχές που δεν θέλουν να φύγουν απο το σκοτάδι, μάλλον είναι όμορφα για αυτές εκεί. Ισως να είναι και καλύτερα έτσι κάποιες φορές!

A.A. ®

Τέλος …

Πότε πρέπει να τερματίσεις κάτι ?

Αυτό που σε προβληματίζει, σε βασανίζει, σε θλίβει ή σε πληγώνει, ή όλα μαζί …

Θα έρθει η στιγμή που ξέρω ότι όλα έχουν τελειώσει? , για να δώσω ένα τέλος .. ?

Αλλά και πάλι ποίος είναι ο σωστός τρόπος για να τελειώσεις αυτό που θες ? ..

Έχω κάνει πολλά λάθει μαζί σου, αλλά δεν ήμουν μόνον εγώ ο υπαίτιος, γνώριζες ( όταν τουλάχιστον είχες την λογική σου ) ότι ορισμένα πράγματα με ενοχλούν. Δεν σου κόστιζε τίποτα να τα κάνεις με τον δικό μου τρόπου και το παραδεχόσουν και εσύ.. οπότε δεν έχω άδικο.. προσπάθησα πάρα πολύ να συγκρατούμε και να μην παρεκτρέπομαι, αλλά δεν μου άφηνες το περιθώριο, διότι ήταν λάθος ο τρόπος σου κατ εξακολούθηση.

Δεν ξέρω που τελικά θα οδηγήσει, πως θα το τελειώσω, αλλά πρέπει, δεν το αντέχω άλλο.

Ποτέ δεν θα καταλάβω γιατί οι άνθρωποι τρελαίνονται, τον τρόπο που συμβαίνει αυτό, καθώς και το αν υπάρχει επιστροφή μετά από αυτό.

Α.Α. ∞

Χιλιάδες χρώματα ..

Αν δεν υπήρχε το λευκό ~ δεν θα βλέπαμε τα χρώματα ..

Ακόμα και αν ο κόσμος δεν είναι όπως τον φανταζόμαστε, υπάρχει κάτι που μας κρατά ζωντανούς για την επόμενη περιπέτεια που θα ζήσουμε, για το επόμενο χαστούκι που θα φάμε.

Μέχρι να μάθεις να προχωράς την ζωή σου πιο κάτω … μέχρι να κλείσει την αυλαία ο θάνατος..

Ο θάνατος που θεωρούμε ότι είναι μακρυά μας, ότι θα έρθει φυσικά και όχι μέσα από δυστύχημα ή ασθένεια.. Πόσο λάθος κάνουμε όμως, αυτά που συμβαίνουν καθημερινά γύρω μας θα μπορούσαν να συμβούν και σε εμάς .. όμως δεν ήρθε ακόμα η ώρα, γιατί ?

Μάλλον επειδή πρέπει από αυτά που βλέπουμε να παίρνουμε μαθήματα ώστε να γινόμαστε καλύτεροι άνθρωποι … !

Α.Α. ©

Μια φανταστική βόλτα που δεν θα γίνει ποτέ!

Πόσες φορές έχετε ονειρευτεί μια κατάσταση, μια περίπτωση, έναν άνθρωπο, μια βόλτα… ?

Ακόμα και τα όνειρα μας κοστίζουν .. πόσο ?

Όσο αντέχει η καρδία μας !!!

«Κατεβαίνοντας από το μικρό παραθαλάσσιο σπίτι, ένα αεράκι χτυπά το πρόσωπο μου. Μια ανάλαφρη ενδυμασία, χωρίς αντικείμενα πάνω μου, ούτε γυαλιά, γιατί αλλοιώνουν τα χρώματα της μέρας που ανακλούν επάνω στα τοπία που η φύση σχεδιάζει και διακοσμεί. Το άκουσμα μια φωνής ενός φανταστικού σκύλου, american cocker spaniel, που τρέχει στον κήπο και όλα του φαίνονται τέλεια. Όσο διαρκεί η διαδρομή της σκάλας που κατεβαίνω, σκέφτομαι αν αυτό που ζω είναι πραγματικό ή δεν υπάρχει τίποτα από όλα αυτά γύρω μου, για μια στιγμή νιώθω ότι όλα είναι τέλεια μέχρι να συμβεί κάτι που θα το σταματήσει… Είναι σαν να έχεις πάρει έξταση και δεν καταλαβαίνεις και πολλά.. Είναι σαν ο χρόνος να σταματά εκεί που ζεις την στιγμή και αναρωτιέσαι αν πραγματικά είσαι ζωντανός ή όχι.. Παρακολουθείς της πλαστές εικόνες γύρο σου και σκέφτεσαι μια γλυκιά μελωδία κλασικού πιάνου, που σε ταξιδεύει μαζί με τα κύματα στο άπειρο του χρόνου…

A.A. ∞

That God damn bitch of life, she made me cry

Είναι μερικές φορές που νιώθεις ότι σε πνίγει η ζωή σου, η ζωή που έχεις φτιάξει μέχρι τώρα. Και θέλεις απλά να φύγεις και να τα μηδενίσεις όλα. Χωρίς να ξέρεις βέβαια τον πραγματικό λόγο. Θες να τρέξει μακρυά, σαν να είσαι πάνω σε μία μηχανή, και δεν σκέφτεσαι, τώρα δεν μπορεί να με πιάσει κανείς … και τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς.

Από τι τελικά θες να ξεφύγεις?

Από την ζωή που έχτισες? Από τους ανθρώπους που δεν μπορείς να καταλάβεις? Από την ζωή που σου δόθηκε χωρίς να την ζητήσεις?

Τώρα νιώθεις μόνος, περπατάς σε έναν δρόμο που έχεις περάσει πολλές φορές και σκέφτεσαι ότι αυτή τη φορά θα είναι διαφορετικά.. θα σε βγάλει εκεί που ονειρεύτηκες χωρίς να ξέρεις πως είναι.. χωρίς να ξέρεις που πηγαίνεις…

Όμως πονάς τόσο πολύ και αναρωτιέσαι γιατί τελικά υπάρχεις, γιατί τελικά δεν μπορείς να βρεις την άκρη του νήματος που τα άστρα ξετύλιξαν για να γεννηθείς εσύ.. σε ένα σύμπαν, που όλα είναι πιθανά και όλοι είναι μόνοι τους, σαν μια ατοναλ αρμονία…

A.A. ℘

Ίσως φτάνει μόνο αυτό.

«Γιατί να παλεύω με τον εαυτό μου και να μην μπορώ να βουτήξω στα βαθιά ?»

Ίσως έτσι είναι η ζωή, ίσως έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, ίσως πρέπει να στο πω, ίσως να μην πρέπει πια. Γιατί άραγε φοβόμαστε να κάνουμε το βήμα ? Γιατί βολευόμαστε ή γιατί δεν είναι ο σωστός δρόμος και πρέπει απλά να κάνουμε υπομονή για την ευκαιρία που σίγουρα θα έρθει ?

Δεν ξέρω καν, για ποιο λόγο δημιουργούνται οι σκέψεις, ίσως το πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω, ποιο είναι το πραγματικό πρόβλημα. Μπορεί βέβαια, να φταίει ότι απλά έχω γεννηθεί χωρίς να το επιδιώξω.

«Οι μεγαλύτερες μαχαιριές είναι για τις μεγαλύτερες εμπειρίες, που θα αποκτήσω, αν κάνω το βήμα, αν σταματήσω να βολεύομαι και δω μόνο μπροστά, έτσι κι αλλιώς, δεν έχω να χάσω κάτι!»

Α.Α. ¾

λάιφ ίζ λόντινγκ . . .

 

Unfulfilled !

«Το ανεκπλήρωτο δεν είναι αποτυχία, είναι ιστορία»

Πολλές φορές έχουμε μια κατεύθυνση στη ζωή μας, και εκεί που λες ότι όλα πάνε σχεδόν όπως τα θες, κάτι αλλάζει και τα γκρεμίζει όλα. χαχα. .

Όλα αυτά που ονειρευτήκαμε, που αναζητήσαμε, που κοπιάσαμε να αποκτήσουμε δεν είναι τίποτα άλλο από πίστη στον εαυτό μας. Για να φτάσεις στον στόχο σου, αρκεί να «έχεις στόχο», δηλαδή να ξέρεις τι είναι αυτό που αναζητάς.

Αυτό που δεν αποκτήσαμε είναι αυτό που δεν ποθήσαμε αρκετά. Δεν θυμάμαι που άκουσα αυτή τη φράση όμως συμφωνώ απόλυτα. Όταν όμως κάτι το θέλουμε πολύ στο τέλος το καταφέρνουμε, αυτό που δεν θα ζήσουμε δεν ήταν γραφτώ να έρθει σε εμάς.

Ένας ανεκπλήρωτος έρωτα, μια κρυφή επιθυμία για μια καλλιτεχνική δημιουργία, μια φαντασίωση για το γνωστό άγνωστο που θα έρθει. Ο προβληματισμός είναι στο αν πρέπει να το κυνηγήσεις ή απλά να το θελήσεις, όπως, «θέλεις και τη ζωή σου.»

«Κάθε φορά που σε θυμάμαι, βλέπω τις στιγμές που ζήσαμε σαν ταινία με κάθε λεπτομέρεια. Με Άνεση μπορώ να διακρίνω τα σημάδια του χρόνου που περάσανε και με άφησαν πάλι μόνο και άδειο, και έτσι μπορώ να σου μιλάω πάλι, με Άνεση, όμως είμαι Εντάξει γιατί ακόμα νομίζω πως έχω τον εαυτό μου, μάτια μου.»

A.A. ℘

Το βλέμμα των ματιών σου

«Το βλέμμα των ματιών σου – Η λάμψη των ματιών σου»

Καθημερινά μας κοιτούν πολλοί άνθρωποι, και αρκετοί από εμάς επιλέγουμε να κάνουμε την εσωτερική ερώτηση: Τι να σκέφτεται τώρα αυτός για εμένα?

Αυτός για εσένα σκέφτεται κάτι, το οποίο μπορείς να μάθεις με δύο τρόπους…

Ο πρώτος είναι απλά να τον Ρωτήσεις!!! χαχα… (οι περισσότεροι δεν το κάνουμε..)

Ο δεύτερος είναι να διαβάσεις τα μάτια του. Είναι μια πολύ δύσκολη περίπτωση και έγκειται σχεδόν πάντα σε απαντήσεις που εμπεριέχουν συναισθήματα προς τον δέκτη. Σαφώς, δεν εκπέμπουν όλα τα μάτια με την ίδια ένταση αυτό που σκέφτεται ο ιδιοκτήτης τους.

Ο δέκτης από την άλλη ενδεχομένως να μην έχει την εμπειρία να διαβάσει τα μάτια κάποιου, διότι δεν τον ενδιαφέρει τόσο αυτός ο «κάποιος» ή δεν ήταν έντονη η εκπομπή. Όπως και να χει το βλέμμα μας μπορεί να εκφράσει πολλά σε κάποιον. Θα μπορούσα να κάνω πιο εκτεταμένη ανάλυση όμως δεν νομίζω ότι χρειάζεται.

ℑ me aformi ta matia sou, piso apo ta mavra sou gialia..! ♠

A.A.∞

Εναρμόνιση της ψυχής . –

Γιατί είναι κάποιες φορές που περιμένεις να μην είσαι πια μόνος!

Αυτό το ταξίδι που διανύουμε δεν ξέρουμε τι θα μας φέρει και που θα μας οδηγήσει.

«Ένας φίλος μου αναρωτιέται αν ήμαστε μοναδικοί ή αν τελικά ήμαστε όλοι ίδιοι». Σίγουρα υπάρχουν διαφορές, και πολλές μάλιστα, αλλά σε κάποια πράγματα ήμαστε όλοι το ίδιο. Στην μοναξιά της ψυχής μας. Σε αυτό που πρέπει να ωριμάσουμε για να έρθει, σε αυτό που μπορεί να μην έρθει ποτέ.

Έχοντας στο μυαλό μου κάποια πρόσωπα θα πρέπει να αναφέρω ότι η ζωή του καθενός είναι μοναδική και ανυπότακτη. Έτσι, καταφέρνουμε να έχουμε διαφορετικές προσωπικότητες και να εναρμονίζουμε το μέλλον μας όπως νομίζουμε καλύτερα.

Βέβαια, για να φτάσεις εκεί που θες δεν φτάνει μόνο να το αναζητήσεις πρέπει ακόμα και να το φανταστείς πως θα είναι . . .

Just a dream and the wind to carry me
And soon I will be free!